KONCERTY

 

JEAN-LUC PONTY, to jeden z największych skrzypków w historii nie tylko jazzu, ale i muzyki w ogóle, Jest pionierem i kreatorem kultowej stylistyki jazz-rocka ale uważa się go za artystę, który równie dobrze porusza się w stylistyce klasyki, swingu, jak i nowoczesnego jazzu.
Urodził się on w Avranches, 29 września 1942 roku. Jego rodzice grali muzykę klasyczną – matka na fortepianie, ojciec na skrzypcach. Jean-Luc okazał się „cudownym dzieckiem”. W wieku 16 lat został przyjęty do słynnego Conservatoire National Supérieur de Musique de Paris, które ukończył już dwa lata później, z najwyższym wyróżnieniem Premier Prix. W międzyczasie ojciec nauczył go grać także na klarnecie, a Jean-Luc posmakował również muzyki Milesa i Coltrane’a. Niedługo potem został zatrudniony przez jedną z głównych orkiestr symfonicznych- Concerts Lamoreux, jednocześnie grając z zespołem na lokalnych imprezach. Z czasem podjął wybór o opuszczeniu orkiestry, by mógł w pełni oddać się jazzowi. Początki były trudne. W tym czasie postrzegano bowiem skrzypce jako instrument, który nie wpisuje się w kanon nowoczesnej muzyki jazzowej. Ponty jednak bardzo wyróżniał się spośród innych. Grał tak, jak nikt do tej pory się nie odważył. Krytycy wówczas powiedzieli o nim, że był pierwszym skrzypkiem, który okazał się tak ekscytujący jak saksofonista. Natomiast legenda skrzypiec Stuff Smith powiedział o Pontym – że " jest jak kiler, gra jazz na skrzypcach tak, jak Coltrane na saksofonie".
W 1964 r. wydał swój debiutancki solowy album „Jazz Long Playing”. Następnie wydał album z koncertem z 1966 r. – „Violin Summit”, grając na żywo w Bazylei z takimi znanymi muzykami, jak Stéphane Grappélli i Stuff Smith.
W 1967 roku John Lewis z The Modern Jazz Quartet zaprosił Ponty'ego do występu na Monterey Jazz Festival. Pierwszy w historii amerykański występ Jean-Luca wywołał gromkie brawa i doprowadził do podpisania kontraktu z wytwórnią World Pacific (Electric Connection z Big Bandem Geralda Wilsona, Jean-Luc Ponty Experience z George Duke Trio). W 1969 roku Jean-Luc wraz Frankiem Zappą nagrał "Hot Rats"- album nazywany kultowym. Zappa również napisał i zaaranżował dla Ponty’ego szereg absolutnie genialnych utworów, m.in. do solowego albumu Jeana-Luca „King Kong"(Blue Note). W 1972 roku Elton John zaprosił Ponty'ego do współpracy przy swoim albumie z hitami Honky Chateau nr 1. W ciągu roku - za namową Zappy, który chciał, aby dołączył do zespołu Mothers of Invention - Ponty wyemigrował z żoną i dwiema młodymi córkami do Ameryki i zamieszkał w Los Angeles. Kontynuował pracę nad różnymi projektami - w tym nad albumami z tras koncertowych Johna McLaughlina / Mahavishnu Orchestra (Apocalypse, Visions of the Emerald Beyond). Na początku 1975 r. podpisał kontrakt z Atlantic Records  wydając  album Upon The Wings Of Music,  zaczynając wystepować ze swoim zespołem. Przez następną dekadę Jean-Luc  koncertował na całym świecie, nagrywając 12 kolejnych albumów, z których wszystkie znalazły się w pierwszej piątce list przebojów jazzowych, które sprzedały się w milionach egzemplarzy. Wczesne nagrania , takie jak Aurora i Imaginary Voyage z 1976 roku, mocno umocniły jego pozycje. W 1977 roku płyta Enigmatic Ocean a w 1978 roku  Cosmic Messenger znalazły się na szczycie listy 40 najlepszych albumów. Wraz z Herbie Hancockiem, Ponty stał się jednym z pierwszych muzyków jazzowych, którzy nagrali teledysk. Od lat 80 - tych do dziś Ponty nagrywa i koncertuje na całym świecie ze swoimi własnymi grupami, współpracując również  z innymi świetnymi muzykami, takimi jak gitarzyści Allan Holdsworth, Al Di Meola, Bireli Lagrene, basista Stanley Clarke, muzycy z Afryki Zachodniej, bandżysta  Bela Fleck, pianiści Lalo Schifrin, Wolfgang Dauner, Chick Corea i Return To Forever IV, skrzypkowie Nigel Kennedy, Mark O'Connor, L. Subramaniam z Indii, klasyczny skrzypek i dyrygent Yuri Bashmet z Rosji i piosenkarz Jon Anderson z zespołu Yes oraz jego córka, pianistka, piosenkarka, kompozytorka Clara Ponty. Jean Luc występował także z orkiestrami symfonicznymi w USA, Kanadzie, Japonii, Europie.

CLARA PONTY jest amerykańsko- francuską pianistką, wokalistką i kompozytorką, która czerpie inspiracje z jej wielorakiego dobytku muzycznego. Ukończyła Interlochen  Arts  Academy, Maryland oraz Konserwatorium i USC w Los Angeles.
Urodziła się w Paryżu a wychowała w Los Angeles. Naukę gry na skrzypcach i pianinie podjęła mając 5 lat. Jako ośmiolatka napisała swój pierwszy utwór, a cztery lata później wygrała pierwszy konkurs pianistyczny. Mając 20 lat porzuciła jednak uczestnictwo w konkursach, by skupić się na komponowaniu  utworów. Pod patronatem nowojorskiego Universal Music wydała swoje pierwsze nagrania, co zwróciło uwagę całego świata i dało jej rozgłos jako solowej pianistce. Niedługo po tym wydała album "Mirror of Truth", który artystka nagrała wraz ze swoim ojcem. Clara łączy swoje jazzowe dziedzictwo z muzyką popularną, co daje zniewalający efekt.
Album "Echoes" Clara Ponty wydała w 2010 roku we współpracy z niemieckimi muzykami jazzowymi takimi jak Wolfgang Haffner, Dieter Ilg i Ernest Stroer, który został nominowany do prestiżowej nagrody Echo w Niemczech. Po czterech albumach instrumentalnych Clara rozpoczęła  nowy rozdział kariery  jako piosenkarka i autorka piosenek pop-jazzowych. W 2011 r nagrała płytę  „Into the Light” we współprodukcji z Harmonia Mundi i Stuartem Brucem , na której gościnnie wystąpili Jean-Luc Ponty, Nigel Kennedy i Vincent Segal. Clara współpracuje z kultowym autorem jazzu Mike'em McGurk, który komponuje  piosenki obejmujące szeroki zakres tematów, w tym jej filozoficzne spojrzenie na życie poprzez symbole i metafory. Najnowszy album wokalny „Sticks and Stones” został wydany w 2018 roku. Ten  album ponownie połączył Stuarta Bruce'a jako współproducenta z gościnnymi artystami Vincentem Segalem, Xavier Tribolet i DJ-em Sweedyboy.
Dzisiejszym koncertem Jean-Luc Ponty i jego córka, Clara Ponty, oferują nam wyjątkowy koncert własnych, autorskich kompozycji z mieszanką klasyki Jean-Luca i oryginalnych kompozycji Clary.
Jean-Luc Ponty - skrzypce    Clara Ponty  - fortepian, śpiew   Nathanael Malnoury – kontrabas Damien Schmitt   - perkusja